Awan wingenane aku lan kanca-kanca dha nglumpuk saperlu mbahas acara reunian. Ana limalas kang teka. Merga wis awan lan weteng krasa luwe, salah sijine kancaku mau ngusulake tuku panganan kanggo mangan awan.

Nanging merga dinane jum'at, kabeh warung dha tutupan. Ngaanti ngancik dhuhuran, panggah ora ana bakul panganan.

"Wis gek ndang tuku panganan sembarang kana lo, Mbak. Selak luwe ki lo, " aloke kancaku liyane kang jenenge Prapti.

"Ora ana..., kok ngeyel ae ta, Ti, " jawabe Siti kang dikongkon tuku.

"Lha trus piye iki? Mosok ngaplo ngene. Wis tuku es ae oa piye ngono. Sing penting enek panganan, " kandhane Prapti merga wis keluwen tenanan.

Siti njur mangkat karo ngguyu cekikikan. Dheweke njarag Prapti. Ora let suwe Prapti teka ditutake bakul es oyen nggawa baki.

"Lha ngene rak ya tepak. Gak awit mau, ngerti kene kadhung ngelak, " aloke Prapti sumringah.

Es oyen sak mangkok age-age disendhoki. Clegak cleguk maremake ati. Dene liyane alon-akon olehe ngombe. Merga pancen ora psti luwe.

"Lho lha es ku kok gak ana apokate?" aloke Prapti karo nginguk mangkoke kancane.

Bejane Prapti. Sakjane aku ya ora sengaja. Uga Siti ya semono uga. Kadhung es e wis entek, tibae Prapti ora bageysn es sing isine podho karo liyane. Menawa wae bakule kliwatan olehe ngedoli. Sing ndadeake kuciwaning ati.